ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങളില്‍ സംഭവിക്കുന്നത് / ഫാ. ഡോ. കെ. എം. ജോര്‍ജ്

kmg_speech
ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുയര്‍ന്നുവരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ നിരവധി വിഷയങ്ങളുമായി കൂട്ടിക്കുഴക്കുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു.

ഒന്ന്: മതേതര രാഷ്ട്രമായ ഇന്ത്യയില്‍ എല്ലാ മതങ്ങള്‍ക്കും മതരഹിത വിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും ഒരുപോലെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നുള്ളത് അടിസ്ഥാന തത്വമാണ്. ആ ഭരണഘടനാപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടി ക്രൈസ്തവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും നിലകൊള്ളണം. അത് ക്രൈസ്തവരുടെ മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല; ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള നിലകൊള്ളലാണ്. ഏബ്രഹാം ലിങ്കണ്‍ ഒരിക്കല്‍ തന്‍റെ എതിരാളികളോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് ഞാന്‍ വിയോജിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടി ഞാന്‍ എപ്പോഴും വാദിക്കും. ന്യൂനപക്ഷാവകാശം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍പോലും ക്രൈസ്തവര്‍ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടതാണ്. അങ്ങനെയൊരു പ്രതിഷേധം ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തില്‍നിന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിച്ചു നോക്കേണ്ടതാണ്.

രണ്ട്: കേരളത്തില്‍ ക്രിസ്തീയ സഭയ്ക്ക് ഒരു നല്ല സാക്ഷ്യം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ആതുര സേവനത്തിലും സാമൂഹ്യസേവനരംഗത്തും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരളവുവരെ അത് പാശ്ചാത്യമിഷനറിമാരുടെ പ്രചോദനഫലവുമായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയ സുവിശേഷത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിക്കുന്ന പരജനസേവന തത്വം, ജനങ്ങള്‍ക്ക് ആത്മീയ പ്രകാശം നല്‍കാനുള്ള കടമ, രോഗികള്‍ക്ക് സൗഖ്യം നല്‍കാനുള്ള ചുമതല എന്നിവയെ എല്ലാം കേരള ക്രൈസ്തവരില്‍ ഉദ്ദീപിപ്പിക്കാന്‍ ആദ്യകാല മിഷനറിമാര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. അതിന്‍റെ ഫലമായിട്ടാണല്ലോ മധ്യകേരളത്തില്‍ പൊതു വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുവേണ്ടി സ്ഥാപിച്ച പഴയ സെമിനാരി, അതേത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ സി.എം.എസ്. കോളജ്, അവയോടൊപ്പം കേരളത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം വളര്‍ന്നുവന്ന പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ ഒരു മഹാശൃംഖല എന്നിവ ഉണ്ടായത്. ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ എല്ലാ മതാനുഭാവികളും സാംസ്ക്കാരിക നായകരും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ അടങ്ങിയ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും ഒരുപോലെ ക്രിസ്തീയ സഭകളെ ശ്ലാഘിക്കുന്നുണ്ട്. അടുത്ത കാലത്ത് സുകുമാര്‍ അഴീക്കോടിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ ഇതു വളരെ വ്യക്തമായിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഈ രണ്ട് അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങള്‍ കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ടുവേണം, പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ -ആതുരസേവന രംഗങ്ങളിലുള്ള ക്രൈസ്തവരുടെ ന്യൂനപക്ഷ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാന്‍. ഇവിടെയും പെട്ടെന്ന് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിക്കട്ടെ.

വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും സേവനസന്നദ്ധതയും

സഭകളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിലുള്ള എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളും കോളജുകളും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ അധ്യാപകരും ജോലിക്കാരും സര്‍ക്കാര്‍ ഖജനാവില്‍ നിന്നാണ് ശമ്പളം വാങ്ങുന്നത്. അതേസമയം അടുത്ത കാലത്തായി അധ്യാപക നിയമനത്തിനും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രവേശനത്തിനും സംഭാവന എന്ന ഓമനപ്പേരില്‍ ഭീമമായ സംഖ്യ കൈപ്പറ്റുന്ന പല സഭാ മാനേജ്മെന്‍റുകളുമുണ്ട്. ഇതു വാങ്ങിക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ക്കുള്ള ന്യായീകരണം സ്കൂള്‍ കെട്ടിടം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനും നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനും അവര്‍ക്ക് വലിയൊരു സംഖ്യ എല്ലാവര്‍ഷവും ചെലവാകുന്നു; അതിന് സര്‍ക്കാര്‍ സഹായം കിട്ടുന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ ചില നിഷ്പക്ഷമതികള്‍ എങ്കിലും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് സഭകള്‍ നടത്തിയ ആദ്യകാല വിദ്യാലയങ്ങളിലും ഈ ആവശ്യങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും തലവരിപ്പണം അന്നു വാങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്. അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഒരു ക്രിസ്തീയ സേവന സരണിയായി സഭകള്‍ കാണുന്നെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് അല്പം ത്യാഗം സഹിച്ചാണെങ്കിലും ആ പഴയ നല്ല പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് സ്കൂളുകളും കോളജുകളും നടത്താനാവും എന്നതാണ്. അങ്ങനെ അല്പമെങ്കിലും ത്യാഗപൂര്‍ണ്ണമായ, ലാഭമോഹമില്ലാത്ത ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ ദൗത്യം സഭകള്‍ നടത്തിയെങ്കിലേ അത് ക്രിസ്തീയ സുവിശേഷത്തിന് അനുസരണമാവൂ. അല്ലെങ്കില്‍ അത് കച്ചവട മനസ്ഥിതിയോടെ നടത്തുന്ന ഒരു ബ്ലേഡ് കമ്പനിയുടെ നിലവാരത്തില്‍നിന്നും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ല.

ന്യൂനപക്ഷപദവിയും സാമൂഹ്യ – രാഷ്ട്രീയ ശേഷിയും

ക്രിസ്തീയ സഭകളുടെ ഒരു വാദം അവരുടെ സമുദായാംഗങ്ങള്‍ക്ക് അവരുടെ മതവിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനും സമുദായാംഗങ്ങള്‍ക്ക് ഉല്‍ക്കര്‍ഷം ഉണ്ടാകുന്ന ഒരുപാധിയായിത്തീരുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ വിദ്യാലയങ്ങള്‍ നടത്തുന്നത് എന്നതാണ്. എന്നാല്‍ വാസ്തവത്തില്‍ ഇന്നു സഭകള്‍ നടത്തുന്ന ഒരു വിദ്യാലയത്തിലും മതധാര്‍മ്മിക പ്രബോധനത്തിന് സഭകള്‍ താല്‍പര്യം കാണിക്കുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല കേരളത്തില്‍ ക്രൈസ്തവര്‍ ജനസംഖ്യാപരമായി മൂന്നിലൊന്നില്‍ താഴേയുള്ളുവെങ്കിലും അവരുടെ സാമൂഹിക – സാംസ്ക്കാരിക – രാഷ്ട്രീയ ശേഷി ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്‍റേതല്ല. അതുകൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസ സേവനത്തെ ഇടുങ്ങിയ ന്യൂനപക്ഷവാദത്തില്‍ ഒതുക്കാന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല.

സാമുദായിക സങ്കുചിതത്വം

ഒരു തലമുറയ്ക്കുമുമ്പ് ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ നടത്തുന്ന കോളജുകളിലും സ്കൂളുകളിലും സമുദായമോ മതമോ നോക്കാതെ കഴിവും അര്‍ഹതയും മാത്രം നോക്കി അധ്യാപകരെ നിയമിക്കുന്ന രീതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ മത-സാംസ്ക്കാരിക ബഹുലതയുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് എല്ലാ മതങ്ങളിലുംപെട്ട അധ്യാപകരെ അറിയുന്നതിനും അവരില്‍നിന്ന് പഠിക്കുന്നതിനുമുള്ള സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സംസ്കാരത്തെ വളരെ സന്തുഷ്ടമാക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ക്രൈസ്തവര്‍ ന്യൂനപക്ഷസമുദായ വാദത്തിലൂടെ അവരുടെ സ്വന്തം കൊച്ചു കൊച്ചു തുരുത്തുകളിലേക്കു ഒതുങ്ങുകയാണ്. ഉദാഹരണമായി ഓര്‍ത്തഡോക്സുകാരുടെ സ്കൂളില്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്സുകാര്‍ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു, ഈഴവരുടെ സ്കൂളില്‍ ഈഴവര്‍ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു, എന്‍.എസ്.എസ്സിന്‍റെ സ്കൂളില്‍ ആ സമുദായാംഗങ്ങള്‍ മാത്രം അധ്യാപരാകുന്നു. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്‍റെയും സംസ്കാരത്തിന്‍റെയും ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ഇതു വളരെ ശോചനീയമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്. ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ ജാതിമത സമുദായങ്ങള്‍ക്കതീതമായി ഏകജനതയായി നിലകൊള്ളാനുള്ള പരിശീലനമാണ് ഗാന്ധിയന്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെയും മറ്റും നമുക്കു ലഭിച്ചത്. സ്വന്തം മതവിശ്വാസത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ സാര്‍വ്വ ലൗകികമായ ഒരു ദര്‍ശനവും ഉന്നതമായ മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കാനാണ് ഭാരതീയ ജനതയ്ക്ക് പരിശീലനം കിട്ടിയത്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയെ ഒരു മഹല്‍ രാഷ്ട്രമായി മറ്റു ലോക ജനതകള്‍ കാണുവാന്‍ ഇത് കാരണമായി. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉരുത്തിരിയുന്ന ഈ സാമുദായിക സങ്കുചിതത്വ ന്യൂനപക്ഷവാദം മഹല്‍ വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ ഇവിടെയുണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതയെ തുലോം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു.

ക്രൈസ്തവരും മറ്റു ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും ആശങ്കാകുലരാകുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പരിതോവസ്ഥ ഇന്ത്യയില്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളത് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. ഹിന്ദുത്വത്തിന്‍റെ പേരില്‍ സംഘപരിവാറും മറ്റും ഉയര്‍ത്തുന്ന മത-രാഷ്ട്രീയ വാദങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും സുബുദ്ധികളായ മനുഷ്യര്‍ക്ക് സ്വീകരിക്കാനാവില്ല. മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ച ന്യൂനപക്ഷ സങ്കുചിതത്വത്തിന്‍റെ മറുവശമാണ് ഈ ഭൂരിപക്ഷ സങ്കുചിതത്വം. ഇത് എല്ലാ ഹിന്ദുക്കളും സ്വീകരിക്കുന്നതല്ല എന്നുള്ളത് ആശ്വാസകരമാണ്. ഹൈന്ദവ പാരമ്പര്യത്തില്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള നിഷേധാത്മകമായ തീവ്രവാദങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നവര്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷമാണ്. എങ്കിലും പൊതുസമൂഹത്തിന്‍റെ ജീവിതത്തെ വിഷലിപ്തമാക്കുവാനും വളര്‍ന്നു വരുന്ന കുരുന്നുമനസുകളെ വികലമാക്കുവാനും അതിനു കഴിയും.

വിശാല ചിന്ത ഉണര്‍ത്തേണ്ട വിദ്യാഭ്യാസം

പല ന്യൂനപക്ഷ തീവ്രവാദങ്ങളും ഉയരുന്നത് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ഭൂരിപക്ഷ തീവ്രവാദം മൂലമാണെന്നും, തിരിച്ച് ഹിന്ദുക്കള്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള നിലപാട് സ്വീകരിക്കാന്‍ കാരണം മുസ്ലീങ്ങളുടെയും ക്രിസ്ത്യാനികളുടേയും സ്വാര്‍ത്ഥ പ്രേരിതമായ ന്യൂനപക്ഷ നിലപാടുകള്‍ മൂലമാണെന്നും നാം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഏതായാലും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ തങ്ങള്‍ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്‍റേയും ജനതയുടേയും അവിഭാജ്യ ഘടകമാണെന്നുള്ള അതിവിശാലമായ ഒരു ആത്മാവബോധം ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പൗരന്മാര്‍ക്കും ഉണ്ടാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുവേണ്ടിയാണ് ക്രൈസ്തവര്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും ഹൈന്ദവര്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഭൂരിപക്ഷവും ശ്രമിക്കേണ്ടത്. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു ലക്ഷ്യം നാം മുമ്പില്‍ കണ്ടു കഴിയുമ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന പല പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമാകും.

പുതിയ സേവന സരണികള്‍

ക്രൈസ്തവര്‍ അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സേവനത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ഒരു ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട സന്ദര്‍ഭമാണ്. കേരള ജനത ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സാക്ഷരത പ്രാപിച്ച ഒരു ജനതയാണ്. ഇനിമേല്‍ ഇവിടുത്തെ വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ സഭകള്‍ക്ക് അനുപമമായ ഒരു സരണി വെട്ടിത്തുറക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന സംശയിക്കുന്നവരുണ്ട്. സര്‍ക്കാരുകളോ സാമൂഹ്യസംഘടനകളോ, പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളോ വിചാരിച്ചാല്‍ കേരളത്തിലെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം നന്നായി മുമ്പോട്ടുകൊണ്ടുപോകാന്‍ സാധിക്കും അല്ലെങ്കില്‍ സാധിക്കണം.

നിരീശ്വരവിശ്വാസം വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ കുത്തിവയ്ക്കാന്‍ ഇപ്പോഴത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കു നിയന്ത്രണം വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു, അങ്ങനെ കുറേശെ വിദ്യാലയങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ക്രൈസ്തവരില്‍നിന്ന് അടിച്ചുമാറ്റാന്‍ ഗൂഢശ്രമങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു, ഇങ്ങനെയുള്ള ആരോപണങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ വിലകൊടുക്കാം എന്നു തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ക്രിസ്തീയ സഭകള്‍ അവരുടെ അംഗങ്ങളെ യഥാര്‍ത്ഥ സുവിശേഷവും അതിനനുസൃതമായ ജീവിതശൈലിയും പഠിപ്പിക്കാന്‍ തയ്യാറാകുന്നെങ്കില്‍ ഒരു സര്‍ക്കാരിനും അവരെ നിരീശ്വരവാദത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുവാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല.

സഭകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് സര്‍ക്കാരോ മറ്റു മതേതര സംഘടനകളോ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത പാവങ്ങളുടെയും തള്ളപ്പെട്ടവരുടെയും അംഗവൈകല്യമുള്ളവരുടെയും ഒക്കെ കാര്യത്തിലാണ്. സാമാന്യബുദ്ധിയും സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളുമുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കൊക്കെ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ തങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടത് നേടുവാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാല്‍ അവശരും ആലംബഹീനരുമായ ഒരു വലിയ വിഭാഗം മോചനത്തിനുവേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിമേല്‍ അവിടെയാണ് സഭകളുടെ ശ്രദ്ധ പതിയേണ്ടത്. നഷ്ടപ്പെട്ട ആടിനെ തേടിപ്പോയ ഇടയന്‍റെ കഥ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. തൊണ്ണൂറ്റിയൊമ്പത് ആടുകളേയും മറന്നിട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നൂറാമത്തെ ആടിനെ തേടിപ്പുറപ്പെടുകയും കുഴികളില്‍നിന്നും ചെന്നായ്ക്കളുടെ വായില്‍നിന്നും അതിനെ വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടയന്‍റെ ദൗത്യമാണ് സഭകള്‍ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഇന്ന് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത്. രോഗികള്‍ക്കാണ് വൈദ്യനെക്കൊണ്ട് ആവശ്യം എന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞ വാക്യവും ഇവിടെ ചിന്തനീയമാണ്. ആരോഗ്യമുള്ളവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ മരുന്നും വൈദ്യന്മാരെയും നല്‍കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല.

സഭകളുടെ ആത്മവഞ്ചന

ചില സഭകളുടെയെങ്കിലും കാര്യത്തില്‍ പ്രഫഷണല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില്‍ കടുത്ത ആത്മവഞ്ചനയുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി കേരളത്തിലെ സ്വാശ്രയ വിവാദത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു പുതിയ മെഡിക്കല്‍ കോളജ് എങ്ങനെയാണ് അതിന്‍റെ വിപുലമായ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കും മറ്റും ആവശ്യമായ ഫണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയത് എന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളോട് 40-45 ലക്ഷം രൂപാവരെ തലവരിപ്പണം വാങ്ങുന്നുവെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ സ്വാശ്രയ മെഡിക്കല്‍ കോളജ് പണിയുന്നതിനുവേണ്ടി കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവരില്‍നിന്നും കാര്യമായി ഒന്നുംതന്നെ പിരിച്ചിട്ടില്ല, മറിച്ച് ജര്‍മനിയിലും ഇറ്റലിയിലും മറ്റുമുള്ള പാശ്ചാത്യരോട് ഇന്ത്യയിലെ പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ആതുരസേവനം നല്‍കാനാണ് എന്നു പറഞ്ഞ് കോടികള്‍ പിരിച്ചെടുത്തതായി അറിയാം. ഇത് ഒരു വലിയ കാപട്യമാണ്. പാവങ്ങളെ ഉയര്‍ത്താനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് വിദേശത്തുനിന്ന് പണം വാങ്ങിക്കുകയും ഇവിടെ ഭീമമായ സംഖ്യ തലവരിപ്പണം ഈടാക്കുകയും ന്യൂനപക്ഷാവകാശം തങ്ങള്‍ക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് പരസ്യമായി വാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സഭയ്ക്ക് ഇവിടെ സുവിശേഷ സാക്ഷ്യം നല്‍കുവാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് പകല്‍പോലെ തെളിഞ്ഞു കാണാവുന്ന ഇത്തരം കാപട്യങ്ങള്‍ ന്യൂനപക്ഷാവകാശത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ക്രിസ്തീയ സഭകള്‍ ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൂടാ.

സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ശക്തിയില്‍ ഊറ്റംകൊണ്ട് സംഘടിതമായി വിലപേശുന്നതിനും തങ്ങളുടെ ലാഭത്തിന്‍റെ കണക്കുകളില്‍ അഹന്തമുറ്റി ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സുവിശേഷത്തെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരവസ്ഥയില്‍നിന്ന് ക്രിസ്തീയസഭ മോചനം പ്രാപിക്കണം. സ്ഥാപനവല്‍ക്കരണത്തിനുവേണ്ടി കഠിനമായ മത്സരങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്ന ക്രിസ്തീയ സഭകള്‍ അവരുടെ നേതാക്കള്‍ക്ക് പുതിയ മാനുഷികമായ അവബോധവും ദര്‍ശനവും ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള വിനയവും ക്രിസ്തീയതയും പ്രകടിപ്പിക്കും എന്നു നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.